( من کنت مولا فهذا علی مولا )
 عید ولایت و امامت را که به شکرانه ی تکمیل دین و تتمیم نعمت همگان
با عرشیان و فرشیان است ، بر همه آزادی خواهان جهان بویژه برمسلمانان مبارک باد

زمانی که در بسیج بود قبل از همه چیز توجه به مسایل شرعی و عدالت را در اولویت قرارداده بود،خواندن دعای کمیل و سایر ادعیه و نماز شب از امور ترک ناشدنی شهید بود.همزمان در کار تبلیغاتی نیز فعالیت می کرد و در آمد خود را یا می بخشید یا برای خرید نوارسخنرانی مذهبی و انقلابی مصرف می نمود.همیشه دقت در دخل و خرج شرعی خود داشت. زمانی که سلاح پایگاه را به منزل می آورد آن را در بین لحاف و تشک پنهان و از خانواده می خواست که کسی از فعالیت های او با خبر نشود.به موضوع حجاب و اخلاقیات محرم و نامحرم شدیدا پایبند بود و خواهرانش را سفارش می کرد، در رفت آمد محل همیشه سر به زیر داشت.

شبی هنگام کنترل پست ایست بازرسی متوجه می شود دوستانش، ماشین پدرش ( آقای رضایی) را نگه داشته و بعد از اینکه شناخته بودند بدون بازرسی رها میکنند بنا براین به دوستان تذکر می دهد که در بسیج همه مردم یکی هستندو نباید ماشین پدرمرا بدون کنترل رها می کردید بنابراین تلاش می کند تا پدرش را بعد از حرکت چند متری از پست نگهبانی، به عقب برگردانده و بازرسی نمایدو از پدرش نیز عذر خواهی می کند که دوستان این کار نکرده اند.

ما سینه زدیم بی‌صدا باریدند    از هر چه که دم زدیم، آنها دیدند

ما مدعیانِ صفِ اول بودیم      از آخر مجلس شهدا را چیدند

همه شب مادر شهید بعد از خوابیدن شهید ، برای نماز شب بر می خواست و دور شهید قدم می زد و دعا می کرد ، در یکی از شبها شهید متوجه موضوع می شود، مادررا راضی می کند تا دعا نمایداز او جنازه ای به دست نیاید و اثری نماند و شهادت را در بهترین لحظات نصیب او کند. به هر شیوه ای بود مادر و بعد پدر را قانع می کند تا اینگونه دعا کنند.شهید در اکثر درخواست های خود از پدرومادرش این درخواست را داشت.شهیددر بین سال های 65-67 در مناطق جنگی جنوب و غرب و شمالغرب  دو مرحله مجروح شدکه یکبار در بیمارستان ایلام و یک بار در بیمارستان امام تبریز بستری می گردد .تا زمانی که از بیمارستان مرخص نشده بود هیچ سخنی از مجروحیت به میان نمی آوردوقتی به منزل مراجعه می کند با خنده ای که خاص خودش بود مجروحیتش را سطحی مطرح می نمایدقبل ازاینکه استارحت پزشکی وی به اتمام برسد سریعا به منطقه برمی گشت تا در 12/4/67در منطقه ماووت عراق بر اثر انفجار مین ضد تانک  به خواسته همیشگی اش، عند ربهم یرزقون شدن رسید.تا کنون نیز هیچ اثری ازشهید بدست نیامده و پرونده اش نیز بعد از فوت پدر دربنیاد شهید خاک خورده شده است.

ای دوست به حنجر شهیدان صلوات    بر قامت بی سر شهیدان صلوات

از دامن زن مرد به معراج رود    بر دامن مادر شهیدان صلوات

تک تصویر شهید جاوید الاثر ابوالفضل رضایی قبل از آخرین اعزام و قبل از شهادت در ماووت عراق

زمانی که در بسیج بود قبل از همه چیز توجه به مسایل شرعی و عدالت را در اولویت قرارداده بود،خواندن دعای کمیل و سایر ادعیه و نماز شب از امور ترک ناشدنی شهید بود.همزمان در کار تبلیغاتی نیز فعالیت می کرد و در آمد خود را یا می بخشید یا برای خرید نوارسخنرانی مذهبی و انقلابی مصرف می نمود.همیشه دقت در دخل و خرج شرعی خود داشت. زمانی که سلاح پایگاه را به منزل می آورد آن را در بین لحاف و تشک پنهان و از خانواده می خواست که کسی از فعالیت های او با خبر نشود.به موضوع حجاب و اخلاقیات محرم و نامحرم شدیدا پایبند بود و خواهرانش را سفارش می کرد، در رفت آمد محل همیشه سر به زیر داشت.

شبی هنگام کنترل پست ایست بازرسی متوجه می شود دوستانش، ماشین پدرش ( آقای رضایی) را نگه داشته و بعد از اینکه شناخته بودند بدون بازرسی رها میکنند بنا براین به دوستان تذکر می دهد که در بسیج همه مردم یکی هستندو نباید ماشین پدرمرا بدون کنترل رها می کردید بنابراین تلاش می کند تا پدرش را بعد از حرکت چند متری از پست نگهبانی، به عقب برگردانده و بازرسی نمایدو از پدرش نیز عذر خواهی می کند که دوستان این کار نکرده اند.شهید از1365/7/10 تا زمان شهادت در سمت های مختلف از جمله تخریبچی به  عنوان پاسدارافتخاری در جبهه های جنوب و غرب خدمت کرد.

برادر محسن اربابیان یکی از همرزمان شهید جاویدالاثر ابوالفضل(داود) رضایی در پاسخ نامه به والدین شهید نامه ای به تاریخ 6/2/68 نامه ای ارسال کرده که:

بعد از احوالپرسی مقدماتی و یاد آوری ارزش شهادت ، ادامه میدهد در مقابل کلمه پسر عزیزم که خطاب من نوشته اید ، اشک در چشمانم حلقه بست. خدایا چه کرده ام که اینگونه خطاب شده ام. .شادی شما خانواده شهدا را با تمام دنیا عوض نمی کنم.در مورد ابوالفضل سوال کردید. حقیقتا نمی دانم چه بگویم ، اما آنچه از بچه ها شنیده ام برایتان نقل می کنم.در خرداد ماه 67به اتفاق برادر وهابی و یک نفر مشغول کار بودند، وقتی برادر وهابی داخل سنگر می شود صدای انفجاری می شنود که دیگر ابوالفضل را نمی بیند و بعد برادر وهابی خودش نیز مجروح می شود. محسن رمضانیان 19 رمضان 6/2/68

 عزیزانی که شناخت یا اطلاعی از برادران رزمنده وهابی یا محسن اربابیان دارند(در سال 67 منطقه ماووت عراق بودند) ، یاریمان کنند برای ارتباط یا کسب اطلاعات شهید جاوید الاثر

تصویر ( نیم رخ پوشیده شده با دست)شهید جاوید الاثرابوالفضل رضایی در مرکز تصویر، مراسم عزاداری در حسینیه احتمالا منطقه جنوب . در صورت شناخت از صحنه یا تصویر ، یاریمان بفرمائید.

ما سینه زدیم بی‌صدا باریدند    از هر چه که دم زدیم، آنها دیدند

ما مدعیانِ صفِ اول بودیم      از آخر مجلس شهدا را چیدند

شهید جاوید الاثر ابوالفضل (داوود)رضایی در کنار بستر یکی از رزمندگان ، احتمالا کردستان . در صورت شناخت از محل تصویر یا از نفر دوم در تصویر، مارا یاری فرمائید.

مرگ اگر مرد است گو نزد من آ         تا در آغوشش بگیریم تنگ تنگ

من ز او عمری ستانم جاودان        او ز من دلقی بگیرد رنگ رنگ

در شب اول بهمن ماه 1347 شمسي در خانه ای کوچک واقع درمنطقه استاد معین فعلی  ، پدرو مادر متدینی، صاحب اولین فرزند خود می شوند و اورا به نام نامی حضرت ابوالفضل (س)، ابوالفضل می نامند ، پدرش غلامعلي که راننده تاکسی ودر بین دوستان و فاميل به شيخ رضايي معروف بود( بدلیل رعایت اصول دینی) و نام مادرش گلبهار اكبري كه بانويي مذهبي و صاحب هيات روزه و مولودي بود.

دوران ابتدايي ابوالفضل در تهران و دوره راهنمايي را مدرسه راهنمايي سلطان آباد رباط كريم ادامه داد. با دوخاوهر کوچکش با محبت رفتار می کرد ولی در مقابل حجاب  انها وترددشان در مسیر مدرسه حساسیت خاصی نشان میداد.در میهمانی های فامیلی ، حاضر به شوخی و خنده با نامحرمان نبود.بیشترین زمان او صرف استماع سخنرانی های  آقای کافی،نوحه های اصیل مذهبی،سخنرانی بزرگان دینی  صرف می شد.

از بدو پيروز ي انقلاب به مردم انقلابي پيوست و بعد از شروع جنگ تحميلي ضمن فعاليت در امر تبليغاتي ، با بسيج مسجد ابوذر سلطان آباد همكاري را شروع نمود.

از تاريخ 10/7/65 تا 12/4/67 به كرات به منطقه جنگي اعزام و چندين بار به شدّت مجروح گرديد ولي زخم ها سر به هم نياورده ، عشق جهاد اورا روانه جبهه هاي حق عليه نبرد مي كرد.

با صبا در چمن لاله سحر می گفتم       که شهیدان که اند این همه گلگون کفنان

(حافظ)

عکس مربوط به سال های 64-65-66 در مناطق عملیاتی است و شهید جاوید الاثر ابوالفضل( داوود) رضایی اخرین نفرسمت راست عکس پشت سر دیده می شود.در صورت داشتن اطلاعات از محل عکس یا شناختن افراد در تصویر ، یاریمان فرمائید.

اقتلونی اقتلونی یا شقات   انَّ فی قتلی حیاتٌ فی الحیات

(مولوی)

شهید جاوید الاثر که از اعضای افتخاری سپاه اسلام شهر بود، مدتی را به کار تبلیغاتی و تکثیر نوارهای سخنرانی و مذهبی در تبلیغات سپاه پرداخت و همزمان در پایگاه بسیج مسجد ابوذر سلطان آباد به فعالیت های شبانه می پرداخت .مراسم های حنابندان در منزل و خواندن نماز شب و روزه های بین الایام ، آتش درونی او را نه که کاهش نمی داد بلکه روز بروز افزونتر می نمود.قد داشت از پدر ومادر بدون رنجش ، جواز حضور در جبهه را بگیرد.ولی عاطفه ومحبت حاکم بین مادر و فرزند از طرف مادری که بعد از نماز شب به دور فرزند می چرخید و دعا می گفت ، قدرت چنین درخواست را از او سلب می کرد، بنا را به اجرای شوخی های روزانه گذاشت تا موفق شد اولین رضایت را کسب کند. عازم کردستان می شود.

با توجه به شرایط حاکم به منطقه و بی خبری از فرزند ، خانواده را دلنگران وپدر برای یافتن فرزند قصدعزمت به کردستان می کند، همزمان نامه ای واصل می شود که حاکیست: پدر چون پولی ندارم امکان خرید بلیط اتوبوس برایم مقدور نیست، اگر توانستی مبلغی پول برایم بفرست تا مرخصی چند روزه بگیرم. اینجا پول هست و فرماندهان می گویند استفاده کنم ولی میدانی که این پول ها بیت المال است و من به خودم اجازه نمی دهم از این پول ها برای خودم بلیط تهیه کنم.پدر به کردستان رفته و با مصایبی فرزند را پیدا می کندوقصد استراحت شبانه درپیش پسرش رامی کند . ابوالفضل عنوان می کند پدر این سنگر ها بدست رزمندگان و برای رزمندگان ساخته شده ، نه برای استفاده دیگران. پدر را به یکی از سنگرهای عمومی و پشتیبانی جنگ هدایت می کند. پدر بعد از پرداخت مبلغی پول ، به خانه برگشته و فرزند نیز چند روز بعد به مرخصی کوتاه مدت می آید.

چو عاشق می شوم گفتم که بردم گوهر مقصود     ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد

(سعدی)